یزدفردا

راضیه حسینی: ضمن این‌که از تمامی هم‌وطنان عزیز خواهشمندیم به‌شدت مراقب حساب‌های خود باشند و هر پیامکی را جدی نگیرند و فکر نکنند این یکی با بقیه فرق دارد، از دزدان و سارقان عزیز یک سؤال داریم. چه شد که فکر کردید این سرقت از حساب می‌تواند خیلی سودآور باشد؟ فکر نکردید وقتی کسی آن‌قدر منتظر سهام عدالت و یارانه‌ی معیشتی است که هر لینکی را باز می‌کند، چه‌قدر می‌تواند پول در حساب خود داشته باشد؟

در حال حاضر بعضی از ما آن‌قدر کف حساب‌مان چیزی نیست که قطعی و اختلال اخیر بانک‌ها را فقط در خبرها متوجه شدیم و اصلاً کک‌مان هم نگزید. خود بانک برای برداشت پول پیامک، وقتی با حساب خالی ما مواجه می‌شود، یک پیامک می‌دهد و می‌نویسد: «عزیزم. خودم هزینه‌ی پیامک‌هات رو می‌دم. تو فقط زنده بمون.»

ماندیم بین این‌همه آقازاده، دانه‌درشت، وام بگیر پس نده و… شما چرا رفتید سراغ یارانه‌بگیرها؟ حالا نه این‌که بروید از آن‌ها دزدی کنید خوب است، منظورمان این است اگر مرض سرقت دارید و باید حتماً حسابی را خالی کنید، چرا این‌ها؟ چرا آن‌ها نه؟ چرا مردمی که تمام دل‌خوشی‌شان چندرغاز یارانه و کالابرگ و گاهی سهام عدالت است؟ آدم‌هایی که خودشان هم نمی‌دانند آخرین بار چه زمانی پول در حساب‌شان کمی بیشتر از چند روز ماند، و توانستند لااقل برای مدتی کوتاه پس‌انداز کنند. به این امید می‌خوابند که فردا با کالابرگ و یارانه، با دست پر برگردند خانه. دستی که خیلی پر نیست، اما لااقل خالی هم نیست.

با خودتان چه فکری کردید که تصمیم گرفتید حساب این آدم‌ها را خالی کنید؟ اصلاً حساب خالی مگر خالی‌کردن دارد؟ صادقانه اعتراف کنید تابه‌حال به چند حساب خالی زدید و شرمنده برگشتید؟ چند بار به کاهدان زدید و فهمیدید هیچ خبری نیست؟

می‌دانیم می‌ترسید بروید سراغ حساب‌های آدم‌بزرگ‌ها. می‌دانیم حساب آدم ‌معمولی‌ها از همه چیز راحت‌تر است. از این بابت حق دارید. آدم‌هایی که در آسمان یک ستاره هم ندارند، در تاریکی شب راحت گم می‌شوند، مثل بعضی‌ها نیستند که ماه و ستاره و هر چه بخواهند برای‌شان فراهم است. حق دارید. یارانه‌بگیرها راحت‌ترین گزینه برای خالی‌کردن حساب هستند، البته اگر پولی داشته باشند.