به گزارش پایگاه خبری یزدفردا به نقل از ساینس‌آلرت، محققان دانشگاه پنسلوانیا داده‌های مربوط به بیش از ۵۰ هزار بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ را برای بررسی دقیق‌تر این عارضه تحلیل کردند. آنها نرخ بروز ریزش مو در مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 را با دو دسته از داروهای رایج دیابت یعنی مهارکننده‌های SGLT-2 و DPP-4 مقایسه کردند.

در مجموع، ۱۲ هزار بیمار مصرف‌کننده GLP-1 با ۱۵ هزار و ۲۲۱ بیمار مصرف‌کننده SGLT-2 مقایسه شدند. همچنین در تحلیل جداگانه دیگری، ۱۱ هزار و ۹۶۴ مصرف‌کننده GLP-1 در برابر ۱۱ هزار و۲۳۳ مصرف‌کننده DPP-4 قرار گرفتند. پس از تعدیل متغیرهای مختلف مانند سن، جنسیت، نژاد و بیماری‌های زمینه‌ای، نتایج زیر به دست آمد:

۳۷ درصد خطر بیشتر ابتلا به آلوپسی در مقایسه با داروهای SGLT-2.

۶۸ درصد خطر بیشتر ابتلا به آلوپسی در مقایسه با داروهای DPP-4.

نکته حائز اهمیت این است که ریزش موی مشاهده‌شده عمدتاً از نوع آلوپسی غیرزخمی بوده است؛ بدین معنا که فولیکول‌های مو سالم باقی می‌مانند و امکان رشد مجدد موها پس از تثبیت شرایط وجود دارد.

از نظر میزان خطر مطلق، این آمار بدین معناست که از هر هزار نفر مصرف‌کننده داروهای GLP-1 در طول یک سال، حدود ۷ نفر دچار ریزش مو می‌شوند؛ در‌حالی‌که این رقم برای داروهای SGLT-2 حدود ۵ نفر و برای DPP-4 حدود ۴ نفر در هزار است.

افزایش ریزش مو در مصرف‌کننده‌های داروهای لاغری

اگرچه اثبات قطعیت مکانیسم زیستی به تحقیقات بیشتری نیاز دارد، اما محققان به چند عامل اصلی اشاره می‌کنند: کاهش وزن ناگهانی و تغییر در وضعیت تغذیه، عوامل شناخته‌شده‌ای برای بروز عارضه تلوژن افلوویوم (Telogen Effluvium) هستند؛ نوعی ریزش موی موقت و غیرزخمی که طی آن فاز رشد موها به فاز استراحت منتقل می‌شود. همچنین کاهش مصرف غذا می‌تواند منجر به کمبود عناصر ضروری مانند آهن، روی و بیوتین شود که نقشی مستقیم در چرخه رشد مو ایفا می‌کنند.

با وجود تأیید ارتباط آماری، کارشناسان می‌گویند خطر مطلق ریزش مو همچنان پایین است و این موضوع نباید باعث قطع خودسرانه دارو شود. داروهای GLP-1 علاوه‌بر کنترل دیابت و کاهش وزن، فواید اثبات‌شده دیگری نظیر کاهش خطر ابتلا به آلزایمر، محافظت در برابر برخی سرطان‌ها و بهبود سلامت قلب و عروق دارند.

یافته‌های این پژوهش در ژورنال BMJ منتشر شده است.

• نویسنده : یزدفردا
• منبع خبر : خبرگزاری فردا